یک بار در روز قطع همکاری با یکی از همکاران، طبق روال شرکت، در یک مراسم داخلی جمع‌وجور با حضور هم‌تیمی‌ها و همکاران مرتبط با او، هدیه‌ی خداحافظی (آف‌بوردینگ) را تقدیم‌ش کردم و از مدیرش خواستم که صحبت را شروع کند.
باورش سخت است، اما مدیر این‌طوری شروع کرد: «اصولا هر تحولی با یه تهوع همراهه. امیدوارم این تهوع آغاز یک تحول مثبت در زندگی ایشون باشه.»
بعد رو به من ادامه داد که: «من همه‌اش به بچه‌ها میگم که بیشتر از ۵-۶ سال یه‌جا نمونین. خودم هم اشتباه کردم سال‌های جوانی در یه شرکت موندم.»
حالا کارشناس بیچاره ۵/۵ سال در شرکت مزبور مانده بود، درحالی‌که آن مدیر در آستانه‌ی بازنشستگی بود!
واقعا جا نداشت که همانجا در جمع مطرح کنم، اما می‌گویند اگر سؤال پرسیدی، طرف با مقدمه‌چینی شروع کرد، بدان که دارد از جواب دادن طفره می‌رود:
- بیاید اول ببینیم تعریف فلان چیز چیه…
- انسان کلا…
- امروزه…
- اصولا…
- فلان دانشمند می‌گوید…
دوست داشتم از مدیر بپرسم: «چرا به جای یک بازخورد نهایی، یا یک آرزوی موفقیت مصنوعی یا حتی ابراز نارضایتی صریح، با آن سخنرانی عجیب، از محبوبیت کمی که داشتی کم کردی؟» و از کارمندان‌ش بپرسم: «شما اصلا مدیرتان را دوست دارید؟»
خوب طبیعتا از مدیر که نمی‌توانستم آن‌طوری سؤال کنم، اما می‌شد به جای سؤال مستقیم از کارمندان، با مقدمه‌چینی از طریق نقل قول شروع کنم. مثلا:
دیوید اولریش می‌گوید برای سنجش نگرش کارکنان، اول بپرسید که کارمندان اصلا رئیس خود را دوست دارند؟
این‌طوری اگرچه ممکن بود همه جواب بدهند که «بله دوست داریم»، اما آن‌هایی که باید پیام من را می‌گرفتند، می‌گرفتند…
این داستانک را در قالب پست لینکدین منتشر کردم و پرسیدم که «اگر از همکاران آن مدیر می‌پرسیدیم که مدیرشان را دوست دارند یا نه، چه‌طوری مقدمه‌چینی می‌کردند؟». خلاصه احتمالا از یک چنین جملاتی می‌توان استفاده کرد:
- در دنیای پر تلاش و پر تلاطم امروز…
- در تأیید فرمایش شما…
- به به…
توضیح درباره‌ی تصویر:
با دیدن خبر آزمایش توقف در سربالایی و پرواز رودستر ایلان ماسک (ماشین پرنده‌ی تسلا)، و واکنش‌های مختلفی که به سروته شدن ماشین در بالای پیست در شبکه‌های اجتماعی شکل گرفت، یاد آدم‌هایی افتادم که از نشستن در ماشین معمولی در سرعت عادی روی زمین صاف هم ممکن است حالت تهوع بگیرند. خوب آزمایش این ماشین هم یک تحول مهم در صنعت خودرو بود. پس یاد جمله‌ی «هر تحولی با تهوع همراه است» آن مدیر نامحبوب افتادم و آن سخنرانی در مراسم خداحافظی از همکار محترم‌مان!
