دبیر جلسه مثل تماشاچی تنیس، نشسته بود و به جروبحث‌ها گوش می‌داد.
یکی از حضار به او پرید که: «شما هم که مثل این مجری‌های مناظره که اندازه سیب‌زمینی خاصیت ندارند، نشستی نگاه می‌کنی!»
دبیر، با لبخندی ملیح پاسخ داد: «اگر غذای اصلی نیستید، لااقل سیب‌زمینی باشید.»
سکوت شد و همه‌ی سرها چرخید سمت او.
وی افزود: «برنج نداری، سیب‌زمینی! گوشت کمه، سیب‌زمینی می‌ریزی، آب‌گوشت!…» [جملاتش اصغرفرهادی‌وار پایان باز داشتند!] «…بچه غذا نمی‌خوره، سیب‌زمینی سرخ‌کرده کنار غذا! دو تا پیتزا زیاده، یه پیتزا، یه سیب‌زمینی! دستت سوخته، سیب‌زمینی نصف، روی زخم!…»
و گفت و گفت و گفت… تا حضار در حال سر تکان دادن یکی‌یکی سالن را ترک کردند، اما هنوز از انتهای راهرو صدای او می‌آمد که همان‌جا نشسته و دارد از کاربردهای سیب‌زمینی می‌گوید.
بعدا در پی‌نوشت ایمیل صورتجلسه، اضافه کرد:
«این‌طور نباشد که تکلیف سیب‌زمینی پشندی از شما مشخص‌تر باشد! اگر راهبر بلامنازع نیستید، لااقل همراه خوبی باشید.»
و حضار آموختند که دیگر هرگز سیب‌زمینی بودنِ هیچ سیب‌زمینی‌ای را به رویش نیاورند.
این داستانک را ابتدا در لینکدین منتشر کردم.
