برونتوساروس غول‌پیکر، آن همه گوشت و استخوان و چربی و عضله را تزئینی جمع نکرده بود؛ ازشان استفاده می‌کرد. جزو جلال و جبروت‌ش بودند. گردن‌ش به تمام شاخه‌ها می‌رسید. چیزی جلودارش نبود. داروین و حامد وحدتی‌نسب هم در کارش مانده بودند که این اگر لازم باشد فرار کند چه کار می‌کند؟
شهاب‌سنگ آمد. محشر کبری شد! لازم شد فرار کند و حق با داروین و حامد وحدتی‌نسب بود! او نتوانست. حتی لحظه‌ای که زمان انقراض‌ش فرا رسید، تمام گوشت تن‌ش آب شد، شد پوست و استخوان، ولی آن سازه‌ی عریض و طویل را مگر می‌شد جمع کرد؟
شما انگار کن سازمان بزرگِ رو به انقراضی بود که یک روزگاری تعداد زیادی نیروی مارکتر و دیزاینر و فروشنده استخدام کرده بود و می‌فروخت، اما طی جنگ و اینترنت و سایر موارد، آن‌ها را هم تعدیل کرد تا چابک شود، اما چابکی که به این چیزها نیست!
برونتوساروس به گوشت‌هایی که از استرس آب می‌شدند می‌گفت «مگر فلسفه‌ی وجودی شما با فلسفه‌ی وجودی برونتوساروس بودن همسو نیست؟ پس قاعدتا شما نباید آب شوید». اما مغز و سیستم عصبی بهش جواب می‌دادند که «الان موضوع بقاست! خوراک این عضله‌ها را نمی‌توانیم تأمین کنیم!»
خلاصه، مارمولک جست زیر یک سنگ و از شهاب‌سنگ جان سالم به در برد. امروز هم نه با دمپایی می‌میرد نه با سم. ضعیف که می‌شود، فقط دُم‌ش را می‌کند و فرار می‌کند، نه عضله را، نه گوشت را؛ با کمی درد، دُم هم بعدا در می‌آید. نه خون‌ریزی، نه انقراضی. اندام‌های حیاتی هم همه راضی.
آن سو، برونتوساروس نفت شد.
پیش‌گیری بهتر از انقراض است!
این داستانک را در لینکدین و اینستاگرام هم منتشر کردم.
