یک بار بعد از جلسه کتابخوانی، با سه نفر از دوستان رفتیم «آش سید مهدی»، نزدیک تجریش، چند کیلومتر دور از خانه. آقا صفر را دیدم (لبنیاتی سر کوچه). گفت «کم‌پیدایی…». طبیعتا من سعی کردم موضوع را عوض کنم و بپرسم آن‌جا چه‌کار می‌کند و به رفقا معرفی‌اش کنم و… چرا؟ چون واقعا کم‌پیدا بودم!
قبلا چند بار در توضیح کم‌پیدا بودن به صفر گفته بودم که از اسنپ خرید می‌کنم، اما انگار آمار تک‌تک مشتری‌هاش را داشت! می‌گفت مثلا فلان روز خرید کردی! یعنی انگار نه محترمانه با بعضی‌ها جواب نمی‌دهد!
چه‌جوری باید بهش بگویم که بیشترین خریدم آنلاین است! خرید سر کوچه، قیمت‌هاش به‌روز است، (یعنی از قبل و ارزان‌مانده نیست)، اجناس‌ش محدود است، ساعت ارسال‌ش محدود است، و بعد همان تخفیفی که در اسنپ می‌گذارد را حاضر نیست در خرید حضوری بدهد! [زرنگ]
من خودم عمیقا طرفدار این‌م که با کاسب‌های محل سلام داشته باشم (سه تا شاهد دارم که اول او سلام کرد). ولی تخفیف هم لازم دارم. بالاخره آن بقیه‌ای هم که در اسنپ‌مارکت هستند، کاسب‌های همان حوالی هستند. اسنپ مثلا نوشته «۳۰٪ تخفیف گیرا»، در حالی که صفر گیرا که نیست هیچی، دو دقیقه معطل کنی، می‌گوید «نمی‌گیری وقت ما رو نگیر!» بنابراین تنها ایده‌ای که به ذهنم می‌رسد این نیست که «برم از صفر بگیرم!»
خلاصه اینکه شاید اسنپ باید این‌طوری تبلیغ می‌کرد تا لازم نباشد من به صفر توضیح بدهم که چرا برای خریدن حضوری ازش فرار می‌کنم:
الا یا کافی الشابی
ادر کأفا و ناولها
صفر تخفیف نمی‌گذارد
بگیر با تخفیف گیرا
