کنج یک کافه‌ی دنج نشستیم پای لپتاپ، برای بررسی یک طرح توجیهی. چند دقیقه بعد پنج نفر آمدند نشستند میز کناری. اول سکوت را شکستند، بعد کمر بستند بر اینکه هر طور هست سر از کار ما درآورند! انگار توجیه نبودند که شنود رایگان گفتگوی ما جزو خدمات کافه نیست! کم مانده بود یکی‌شان بگوید «جمله‌ی آخر رو نشنیدم، میشه تکرار کنین؟»
بسیاری از رستوران‌ها و کافه‌ها و پاساژها، صدای موسیقی را بلند می‌کنند تا صدای میزها به میز کناری نرسد. برعکس، در بعضی از محیط‌ها انقدر صدای موسیقی کم است که افراد خودشان می‌دانند باید یواش صحبت کنند. این کافه، از این دومی‌ها بود.
ولی اصولا هم ما نگران امنیت اطلاعات طرح نبودیم. اگر بودیم، بدیهی بود که باید در یک مکان غیر عمومی قرار می‌گذاشتیم. اما پیش از اینکه دچار گسست امنیت روانی شویم، جسته گریخته با حفظ محرمانگی و پرهیز از اسم بردن از اشخاص و شرکت‌ها، نشست را پایان دادیم. آمدیم بیرون، دیدیم کنار کافه، خروج اضطراری هست، جعبه‌ی کمک‌های اولیه، کپسول آتش‌نشانی، دوربین مداربسته، یک کیوسک نگهبانی هم جلوی در پاساژ هست!
این همه سعی شده بود فضا امن باشد، اما نهایتا «امنیت اجتماعی» را آدم‌هایی تعیین می‌کنند که با ما در آن فضای محافظت‌شده حضور پیدا می‌کنند!
این داستانک را در به طور مشترک با اقای سیدجواد در لینکدین پست کردیم و کامنت‌های جالبی گرفتیم. از یک سو جنبه‌ی تخصصی امنیت روانی در محیط کار مورد توجه قرار گرفت که طبیعی بود، چون این موضوع تأثیر زیادی بر رضایت کارکنان از کارشان دارد. از سوی دیگر کامنت‌های طنز هم معطوف این بود که فضای عمومی بوده و هرچیزی را که می‌شود شنید، بقیه مجوز دارند بشنوند!
