در همین روزهایی که همه دارن به هم پیام میدن که برای شیوع کرونا دستتون رو بشورین یا مراقب باشین توی صورت دیگران عطسه نکنین، دوستی دارم که داره برای مهاجرت به مریخ آماده میشه.

من هم دارم میرم کلاس کاراته ثبت‌نام کنم!

بی‌بازگشتی سفر بی‌بازگشت

خیلی از شما فکر می‌کنین که دلیل بی‌بازگشت بودن سفر مریخ، اینه که طول می‌کشه و عمر انسان به رفتن‌و‌برگشتن قد نمیده. ولی دلیلش این نیست.

در مریخ آب نیست. این‌ها هم که بی‌آب راه نمی‌افتن برن یه سیاره دیگه… آب می‌برن با خودشون، ولی هرچی باشه محدوده. هنوز نتونستن همونجا آب تولید کنن.

یعنی حتی اگر یه نوزاد راه بیفته بره از اول در مریخ بزرگ بشه راه برگشتنم بلد باشه و بدنش هم به تشعشعات خورشیدی و همه‌چی مقاوم باشه، با کمبود آب چه کار کنه؟

دوستم از زندگیش سیر شده؟

خیر!

امروز یه خبر خوند که با گسترش کرونا، میزان شست‌وشو و مصرف آب به قدری بالا رفته که احتمالا با کمبود آب مواجه خواهیم شد…

نشسته حساب کرده دیده چه بره چه بمونه، چند وقت بعد بحران آب و جنگ بر سر آب و این‌چیزا، بین ۸ میلیارد آدم، به مراتب سخت‌تر از بحران آب و جنگ بر سر آب بین مسافران سفینه فضاییه!

توجه می‌کنین؟

میگه اگه خیلی حاد بشه اوضاع، کافیه با تعداد محدودی آدم – به تعداد هم‌سفینه‌هاش – رقابت کنه.

تاثیر هنرهای رزمی در مصرف آب

این «در مصرف آب صرفه جویی کنید»، یکی از غیراقتصادی‌ترین شعارها برای چشم‌انداز مهاجرت به مریخه!

اگه ملت یاد بگیرن که در مصرف آب صرفه‌جویی کنن، خواهند تونست در سفینه هم دوام بیارن… بنابراین وقت مهاجرت همگانی به مریخ که شد، باز با همین جمعیت میرن در یک کره دیگه که تازه آب هم اگه داشته باشه، مصنوعی و عاریه است! یعنی دعوا بر سر آب، با بشر از کره‌ای به کره دیگر منتقل خواهد شد… بعدها در سیاره مشتری… بعدها زحل…

با این وضعیت، چه با پرواز بعدی برم مریخ چه بمونم روی زمین، دارم میرم کلاس کاراته ثبت نام کنم… آب کمه و جمعیت زیاد و فضا کوچیک!